Startschot

Er zit poëzie in het trappen op pedalen,
in het voorwaarts, achterwaarts de voeten neerhalen,
kilometers terug naar vroeger,
toen we de teller zelf nog konden terugdraaien,
van de auto’s, van de tijd.
Wij stonden net zo vaak stil
en gingen toch vooruit.

Elke etappe een versnelde herinnering,
Rechts de landelijke wegen van mijn eerste fiets,
waar ik het gewichteloze vallen
perfectioneerde en vanbuiten leerde.
De putten in het wegdek waren niets,
de eerste duw, de laatste liefde, kapotte knieën.

Links de dagen dat ik mijn eigen snelheid nog kon inhalen,
uren kon verdwalen langs de verwaaide geuren
van net gemaakte avondmalen.
Hoe ik met wedstrijdgladde benen de lucht bespeelde,
de wind kon doen zingen als een springtouw in beweging.

En dan weer het achteromkijken.
Ik heb het nooit verleerd.
De start was mij altijd even lief
als de ogen op de eindmeet.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s